Eimei sensei - biografie en auto biografie

Eimei Kawakami sensei

19 november 1940 -
3 februari 2014

Eimei Kawakami Sensei
Meester Eimei Kawakami heeft 48 jaar als Mikkyo meester gediend.
Hij leerde hoe iemand zich kan verbinden met de spirituele energie door middel van spiritueel gewaarzijn en simpele meditatie technieken.
Meester Eimei geloofde dat spiritueel gewaarzijn iemands spirituele natuur (kern, aard) ten goede kon transformeren met als resultaat dat het lijden voor de persoon als voor de mensheid in zijn algemeenheid kon verminderen.
Ook geloofde hij dta een persoon die spiritueel getransformeerd is,zichzelf in een meer vriendelijke leefomgeving bevindt,wat uiteindelijk resulteert in wereldvrede.

Geboren in Nishinomiya, Hyogo in 1940 en als priester ingewijd in 1964, onder toezicht van Meester Teramoto in de Kozanji tempel, Hiroshima.
Meester Eimei werd aangesteld als hoofd priester van deaparte tak van de Komyoji tempel in 1964.
Hij ontving het ritueel voor de overdracht tot Meester in de Koyasan Entsurituji Dojo (hal waar de Dharma wordt beoefend) in 1965.
In 1967 werd Eimei Sensei Hoofd Priester aan de Kunimiyama Daikokuji tempel.

 

Auto biografie Emei Kawakami Sensei
geschreven door Eimei Sensei, juni 2000


"Ik ben geboren in Nishinomiya, Hyogo prefectuur middin in de oorlog.
Bronchitis was destijds een veel voorkomende ziekte die veel levens heeft geëist van jonge kinderen.
Ik was één van die kinderen, ik voelde dat ik mijn bewustzijn aan het verliezen was.
Dat moment was ,dat ik de Boeddha wereld kon zien. Onder de vele godheden zag mijn hart de Verlichte Boeddha van de Kongo*.
Mijn moeder en ik gingen samen naar de kant van de Boeddha en we gingen in gebed.
Toen ik bijkwam kon ik mij dit zeer levendig herinneren.

Mijn vader was een politieagent, hij werkte voor een groot bedrijf in Nishinomiya.
Het huis waar ik ben geboren was beschikbaar gesteld door dit bedrijf.
Om voor mijn herstel te bidden tot Nyorin Kannon, liep mijn moeder 10 kilometer naar Kabutoyama, elke avond om 20:00 uur.
Op de 21e nacht, stond Kannon aan mijn zijde en was ik hersteld van mijn ziekte.

Als ik nu terug kijk op dat moment, geloof ik oprecht dat ik ben hersteld door de kracht van Boeddha.
Mijn moeder was een non met een sterkte spirituele kracht en geloofde in Kobodaishi.
Ik zelf ben hier door de verschijning van de Boeddha en daar ben ik zeer dankbaar voor.

Toen ik in de eerste klas zat, in 1949, was ons gezin verhuisd naar Ibusuki, Kagoshima, mijn moeder onderhield daar een tempel.
we woonden op de grond dat bij de tempel hoorde.
Op een dag kwam ik uit school, de mensen uit de buurt waren enorm geschrokken.
Toen ik ging kijken, zag ik dat het kind van de huisbaas was doorgedraaid door de gevolgen van de oorlog. Rennend met een stok die werd gebruik om de was te doen.
Ik ging naast hem staan en hij voelde zich schuldig. Ik stak mijn rechterhand vooruit en vroeg om de stok.
Hij keek mij aan, begon te huilen en overhandigde mij de stok.
Vanaf dat moment, wanneer hij weer doordraaide, kwamen de mensen mij roepen om hem te kalmeren.
Ik vroeg mij af of ik soms een mysterieuze kracht had.

Een ander incident, waar ik later nog op terug kom, was met een sprinkhaan.
Toen ik in de derde klas zat, zag ik op weg naar huis, vier of vijf kinderen die gemeen deden tegen de sprinkhaan.
Omdat ik iets mysterieus voelde aan de sprinkhaan met één paarse vleugel, betaalde ik de kinderen 10 Yen om het beestje te laten gaan.
Ik had geen idee dat deze sprinkhaan mij later zou redden toe ik in Tokyo verbleef.

Ik zat in de vierde klas toen mijn vader overleed.
Gedurende de 49 dagen na zijn overlijden, kon ik nog steeds zijn aanwezigheid voelen in mijn slaapkamer.
Ik was er toen van overtuigd dat zielen inderdaad echt bestaan.

Een aantal jaren later werd mijn getrouwde zus plotseling ziek, ze woonde dichtbij.
Toen de dokter aangaf dat zij de volgende dag zou komen te overlijden als de koorts niet zou zakken, raakte ons gezin in paniek.

Verrast door deze woorden, rende ik snel naar huis om mijn mantel te pakken en rende terug naar mijn zus, die niets anders deed dan zuchten en ijlen.
Ik ging vlug voor de Boeddha zitten en begon de Hannya Shingyo te reciteren.
Plotseling verscheen Kukai en liet mij zijn vinger zien.
Nog niet wetende wat dit betekende, keek ik naar de vinger.
Daar was het symbool van de Boeddha op getekend.
Ik realiseerde mij toen dat ik deze tekening naar mijn zus moest richten en de kracht van de Boeddha moest overbrengen om mijn zus te kunnen genezen..
Toen ik richting haar koortsige lichaam reciteerde, hoorde ik plots het geluid van een waterval en een stem die daaruit voort kwam.
De stem vertelde mij dat haar lichaam nog steeds bezorgd was.
Ik volgde het advies van de stem en ging naar huis.
Kort daarna belde ik om te vragen naar de toestand van mijn zus.
Tot mijn verassing nam zij zelf de telefoon op, zei dat ze over 30 minuten klaar was en dat zij mij zou komen opzoeken.
I dacht dat ik gek werd.
Desondanks, zoals zij aangaf, stond zij 30 minuten later voor mijn huis.
Zoals zij zelf beschreef, toen ik eenmaal het huis had verlaten, voelde zij haar darmen bewegen en heeft zij haar hele maag geleegd van inhoud.
De koorts verdween en was zij genezen.
50 jaar gingen voorbij totdat zij op 80jarige leeftijd overleed.
Ik was instaat om heilig te geloven in het bestaan van de ware kracht van de Boeddha.

Vanaf dat moment heb ik mij altijd afgevraagd hoe ik dichterbij de Boeddha kon zijn.
Om te beginnen, nam ik mij voor om gedurende de zomervakantie elke zondag van 7:00 tot 19:00 uur, naar de oceaan te gaan.
Ik had het gevoel dat de oceaan mij iets kon leren over de relatie met de Boeddha.
Ondanks dat het in het begin zwaar was vanwege de kwallen en de lage temperatuur van het water, om zo lang in het water te zijn, ging het stukje bij beetje steeds gemakkelijker om in het water te zijn.
I raakte er geleidelijk aan gewend>
Gedurende 3 jaar of Gyo (beoefening), gebeurde er vele dingen terwijl ik tot mijn nek aan toe in het water stond.

Op een dag zag ik een visser, ongeveer 100 meter bij mij vandaan, die werd meegevoerd door een haai.
Gelukkig was ik bij machte om hem te redden.
De haai kwam behoorlijk dichtbij ,maar op de één of andere manier was ik in orde.
Dit omdat de Boeddha bij mij was.
Er zijn veel zaken die gebeuren,ongeacht wat wij willen, maar zeker gebeuren door de wil van de Boeddha.
Dit laat ons zien dat alle levende wezens,inclusief de mensen, het leven danken aan de compassie van de Boeddha.
Wanneer ik in het water sta, voel ik mij als een baby in de buik van een moeder.
Maar met het verstrijken van de tijd voel ik mij nu alsof de Boeddha mij in zijn handen heeft.
Als ik aan het strand sta realiseer ik mij dat niemand alleen kan leven en we allemaal iets nodig hebben dat ons ondersteunt.
Dit kan worden begrepen bijvoorbeeld door wanneer je in het water staat, kun je zelfstandig rechtop staan, maar wanneer je uit het water komt, kun je niet meteen rechtop staan.
Dit wijst erop dat wij niet alleen kunnen leven en dat wij leven onder cogenadevolle elementen.

In 1961 ging ik naar Tokyo voor een werkgerelateerd bezoek. Alles was onbekend aangezen dit mijn eerste bezoek was aan de grote stad.
Toen ik probeerde over te steken op een oversteekplaats kwamen er plotseling van alle kanten auto's aangereden omdat de verkeerslichten waren gewisseld.
Ik dacht dat dit het einde van mij was, toen ik een sprinhaan opmerkte, vlakbij mijn voeten.
Het leek naar mij te kijken en begon zich voort te bewegen, alsof het wou zeggen hem te volgen.
Ik volgde snel de sprinkhaan tussen het verkeer door en slaagde erin veilig de overkant te bereiken.
Toen ik naar de sprinkhaan keek, werd deze overreden door een auto.

Ik raapte het het beestje op en keek nu eens beter, dichterbij, en realiseerde mij dat ik hem al eerder had gezien.
Het was de sprinkhaan die ik destijds in de derde klas had gered van die gemene kinderen.
Het hadm ijn leven gered, net zoals ik zijn leven had gered in de derde klas.
Zelfs insecten hebben een ziel, maar bovenal was het de wil en de genade van de Boeddha.
Ik ben altijd dankbaar dat de Boeddha bij mij is.

In 1964 werd ik de leerling van de heer Teramoto, priester van de Kozanji tempel in Hiroshima.
Na de 100-dagen gyo *(een onderdeel van of een volledige oefening) werd ik preister van de Komyoji- tak
Omdat mijn moeder priester was de Komyoji in Ibusuki, richtte ik een aanverwante tempel op in Makurazaki.
Mijn werk stabiliseerde en ik besloot meer te gaan studeren in Koyasan, waar veel beroemde priesters zoals Nichiren en Shinran hadden gestudeerd en getraind waren.

In 1965 ontving ik het heilige water (Kanjo) aan de Entsuritsuji Dojo*(hal,zaal), die bekend staat als één van de meest strikte dojo's binnen Koyasan.

Na mijn terugkeer bij mijn eigen tempel zette ik mij in om de leringen van de Boeddha te verspreiden maar kwam tot de conclusie dat er iets ontbrak.
Ik realizeerde mij dat er een noodzaak bestond om Bosatsu beelden te kunnen zien en dat er een vaste plaatst moest komen.
Ik had het gevoel dat ik op training moest gaan (gyo) met een schema gebaseerd op een 10-jaren plan.
Toen ik in 1966 begon met een 100-dagen Zazen gyo, verscheen het beeld van Kunimidake in Makurazaki voor mij en zag ik ook dat Dainichi Kannon zich aan mij liet verschijnen.
Ik was ervan overtuigd dat Makurazaki, waar vaak typhoons voorkwamen, de plek was om een tempel te bouwen. Dit gebeurde in juli 1967.
Dit was het begin van het huidige Kunimiyama Daikokuji, dat op de berg Kunimidake is gebouwd.
In 1976 werd het standbeeld van Dainichi Bosatsu geplaatst op de weg waar de typhoons vaak langsgaan, tot onze verbazing daalde het aantal typhoonsop deze locatie.
Wij danken de Kannon die dit mogelijk heeft gemaakt.
Omdat de berg officïeel niet mijn eigendom was, ging er wat tijd overheen voordat ik inderdaad de officïele priester werd van Kunimiyama Daikokuji in 1977.


Kunimiyama Daikokuji kent vele wonderen.
Toen wij bezig waren met de bouw van een aanbouw van de hoofdtempel, bleek er een rotsblok i nde weg te liggen.
Ik werd gevraagd om een blik te werpen op de rots en tot mijn verbazing bevond zich op de Honzon van de tempel, de Dainichi Nyorai van de Taizokai.
De beeltenis van de deze figuur in de rots uitgehakt en geplaatst daar waar iedereen deze beeltenis kon zien.
Op dat moment begon het beeld op te lichten en vloeiden er gouden stralen van licht uit, over de stad, tot driemaal toe, mensen waren verwonderd door dit verschijnsel.
Dit licht wordt ook wel "Kahiryoku"genoemd, een spiritueel teken dat Dainichi Nyorai spontaan verschijnt en is uiterst zeldzaam, op wereld wijde schaal.

Op Kunimiyama Daikokuji zijn er negen hogere Buddha's naast de ongeveer honderden Buddha's die zich in de tempel bevinden en waar mensen hen kunnen zien en hun gebeden tot kunnen richten.
Dit zijn :
- Dainichi Nyorai
- De verschijningsvorm van Dainichi Nyorai, Dainichi Kannon Bosatsu, die ons beschermt tegen de typhoons.
- Senju Bosatsu, die onze levens beschermt.
- Nyorin Kannon Bosatsu, die de hebzucht bestrijdt,die zich in ons bevindt.
- Fudo Myo, die de kwade geesten verwijdert.
- Hakuryu Kannon, brengt ons goede gezondheid en voorspoed.
- Mizuko Jizo Bosatsu, is begaan met de levens van de kinderen.
- Amida Nyorai, die ons leert over het Boeddhistisch paradijs.
- Kobo daishi, die over ons blijft waken.

Kunimiyama Daikokuji is inderdaad een heilige plaats waar vele Boeddha's in hun natuurlijke staat zijn, hierdoor worden onze gebeden en doelen gehoord en gerealiseerd.
Dit wordt gedaan door de wil van de levende Boeddha's.
Op dit moment klinkt het wellicht moeilijk te geloven, maar men kan het begrijpen als men hier in levende lijve naartoe komt.

Ik heb eveneens een verlenging van de tempel opgezet in Engeland en de zeven heilige plekken aangegeven.
dit zijn:
- Avebury, waar veel stenen zijn verdeeld over een groot gebeid sinds ongeveer 5000 jaar geleden en er is niemand die tot op heden weet wat de functie van een dergelijke plek is.
Op de grootste steen zou Senjo Kannon kunnen worden gezien.
- Stonehenge, dat ook een plek is waar stenen zijn uigelijnd in een mysterieus patroon, en dat alszodanig over heel de wereld bekend staat.
In de stenen in het centrum, daar is jibo Kannon verscholen, ook is het een plek waar de Taizokai mandala is toegewezen en waar Kannon zijn krachten aan ons laat zien.
- Glastonbury is een berg met uitzicht en waar Nyorin Kannon verschijnt.
Het verwijst naar de Kongokai Mandala en waar Dainichi Nyorai gezien kan worden.
Omdat dit dorp bekend staat om zijn vele priesters en studenten die het bezoeken om meer kennis te vergaren, is het een plek van wijsheid.
- Chalice Will Garden, is een plek waar water uit de rotsen vloeit, en waar Hakuryu Kannon is verschenen. Degenen die hier komen hebben nooit problemen met water of water gerelateerde zaken.
Dit werd mij duidelijk toen mijn zoon een plek zocht om te wonen. Hij woonde in Fukuoka, waar hij altijd een tekort had aan watertoevoer.
Tot zijn verbazing vond hij een plaats in dezelfde prefectuur genaamd Nijyosho. vanaf dat moment heeft hij geen enkel probleem meer gehad met water toevoer.
Ook is er nabij een Onsen (waterbron), waarvan wordt gezegd dat Kukai water offerde.
Dit is de plek waar mijn zoon woont en waar de Fukuoka tak van de Kunimiyama Daikokuji hebben gevestigd.
- Glastonbury Abbey, is de plek waar Sei Kannon leeft en ons onderwijst over het lot,lotsbestemming. Deze Abbey kan goed worden gezien vanaf de vijver in Chalice Will Garden.
- Bath Abbey, is waar Juichimen Kannon ( Kannon met de elf gezichten) veelvuldig verschijnt. deze abdij is waar de Japanners bidden voor de Britse soldaten die tijdens de tweede wereldoorlog zijn gevangen genomen en gesneuveld.
Het lijkt erop dat iets ons naar die plek heeft geleid als één van de heilige plaatsen.
Ik geloof dat dit "iets" Kannon geweest moet zijn.
- Roman Baths is waar de natuurlijke bron, spa (Onsen) 5000 jaar geleden ontstond. Veel mensen kwamen hier naartoe voor behandeling en om
van gedachten te wisselen en zo werd het uiteindelijk een locatie die een ontwikkeling doormaakte.

Zoals gezegd, is dit hoe de heilige plaatsen in Engeland zijn opgezet.
Het doel van betitelen (als heilig) is om mensen kennis te laten maken met de geschiedenis vna de mensen en het ontvangen van de mooie zegening van Boeddha.
Iedereen van Kunimiyama Daikokuji stelt een plaats beschikbaar om de ware Mikkyo te leren en om samen te werken voor een wereld vol vrede.
Wij kijken er naar uit om mensen van over de hele wereld te mogen onvangen in onze tempel. "

Eimei Kawakami Sensei